رودری رئال مادرید را به بارسلونا ترجیح میدهدآیا تبلیغات جدید شهری به زبان فارسی آسیب میزند؟برنامه استعدادیابی خوانندگی «صحنه» با اجرای فرزاد فرزین۶ کنسرت مرداد و شهریور در تهران برگزار میشودفیلم «دیازپام» با حضور مهدی هاشمی کلید خوردلغو مراسم رونمایی آثار احمد شاملو هیچ ارتباطی با محتوای کتابها نداردوینسنت پاستوره، بازیگر «سوپرانوها» در ۸۰ سالگی درگذشتمرگ نیرمال پورجا؛ پایان تلخ رویای فاتح افسانهای قلههای هشتهزارمترییادبود اسماعیل یغمایی؛ باستانشناسی که بهای دفاع از میراث ایران را پرداخت«زنده شور» در یک قدمی «آنتیک»جواد نکونام و سعید دقیقی گزینههای سرمربیگری نفت آبادانکورتوا زیر ذرهبین رئال؛ نگرانی از مصدومیتهای پیاپی و احتمال جذب دروازهبان جدید
به گزارش ویدئوخبر، علی میرزامحمدی در یادداشتی با اشاره به حواشی اخیر پیرامون فعالیتهای رسانهای عادل فردوسیپور و پلتفرم «فوتبال ۳۶۰»، معتقد است اتفاقات اخیر را نباید صرفاً مجموعهای از رخدادهای پراکنده یا اختلافهای شخصی دانست، بلکه این موضوع بازتابی از چالش میان رسانههای نوین و ساختار انحصاری رسانههای رسمی در ایران است.
به باور نویسنده، فردوسیپور در سالهای اخیر از جایگاه یک مجری ورزشی فراتر رفته و به یک کنشگر مستقل رسانهای تبدیل شده است؛ شخصیتی که با بهرهگیری از بسترهای دیجیتال، الگوی سنتی ارتباطات رسانهای را به سمت شبکههای افقی و تعاملی سوق داده است.
در این یادداشت تأکید شده است که مسئله اصلی، محتوای تولیدشده در «فوتبال ۳۶۰» نیست، بلکه رقابت بر سر کسب مرجعیت و اعتماد اجتماعی است. از این منظر، رسانههای رسمی هرگونه جریان رسانهای خارج از ساختارهای تحت نظارت خود را بهعنوان رقیب یا تهدید ارزیابی میکنند.
نویسنده همچنین به حذف برخی آثار و برنامههای فردوسیپور از آرشیوهای رسانه ملی در سالهای گذشته اشاره کرده و آن را تلاشی برای تغییر حافظه جمعی توصیف میکند؛ تلاشی که به اعتقاد او در عصر شبکههای اجتماعی، اثربخشی گذشته را ندارد.
میرزامحمدی در ادامه با اشاره به حساسیتها نسبت به برخی برنامهها و مصاحبههای «فوتبال ۳۶۰»، از جمله گفتوگو با علیرضا فغانی، مینویسد که نگاه کنترلمحور به رسانههای خصوصی، آنها را فضاهایی خارج از مدیریت رسمی تلقی میکند و همین مسئله موجب افزایش نظارت و محدودیتها میشود.
به اعتقاد او، در چنین فضایی هر رسانهای که بدون اتکا به ساختارهای دولتی بتواند مخاطبان گستردهای جذب کند، با حساسیت بیشتری مواجه خواهد شد.
در بخش دیگری از این یادداشت، به استفاده از تعابیری مانند «بیوطن» یا «معاند» علیه منتقدان حوزه ورزش اشاره شده و نویسنده هشدار میدهد که چنین رویکردی میتواند فضای نقد تخصصی را محدود کند.
او معتقد است فردوسیپور همواره تلاش کرده مرز میان نقد فنی و مسائل سیاسی را حفظ کند، اما فضای دو قطبی موجود باعث میشود بسیاری از نقدهای کارشناسی نیز با برداشتهای سیاسی مواجه شوند.
نویسنده موفقیت رسانهای عادل فردوسیپور را بر سه محور اصلی استوار میداند:
در پایان این یادداشت تأکید شده است که محدودسازی رسانههای مستقل، بیش از آنکه نشانه اقتدار رسانههای رسمی باشد، بیانگر واکنش به تغییر الگوی ارتباطات در جامعهای است که به سمت رسانههای تعاملی، چندصدایی و شبکهمحور حرکت کرده است.
