قرعهکشی لیگ نخبگان آسیا انجام شدمهران مدیری در بیمارستان بستری شدعلی نصیریان: اجاره سالنهای دولتی ضدحمایت استکوکوریا و شوخی جالب رئال مادرید با او + عکسکنعانیزادگان در آستانه دردسر؛ کارت زردی که داور نداد + فیلمبهرام رادان به «سیاوش» پیوستاثر مسروقه «پیکاسو» هنگام تمیزکاری یک آپارتمان کشف شدرونمایی از ۴ شاهکار نقاشی قاجار در مسکو + عکسقلیزاده بهترین نسخه خودش را در استقلال نشان دادمهران مدیری با «مرد سههزار چهره» و «شاهگل» برمیگرددتصویر دیده نشده از کودکی شهره آغداشلو + عکسشکست سنگین اینترمیامی در شب ناکامی مسی + فیلم
به گزارش ویدئوخبر، علی نصیریان درباره سالهای کودکی و نخستین تجربههایش در دنیای هنر گفت که خانوادهاش مستقیماً او را به سمت بازیگری هدایت نکردند، اما مانعی هم برای فعالیت هنری او نبودند.
او از علاقهاش به تصنیفهای قدیمی، تعزیه، تختهحوضی، معرکهگیری و نقالی به عنوان نخستین جرقههای علاقه به نمایش یاد کرد. به گفته نصیریان، تماشای این نمایشها در تهران قدیم باعث شد به دنیای بازیگری علاقهمند شود.
او همچنین از قهوهخانههای قدیمی و نقالی سخن گفت و توضیح داد که این مکانها در آن دوران تنها محل استراحت نبودند و بخشی از کارکرد فرهنگی و تفریحی جامعه را بر عهده داشتند.
نصیریان نخستین تجربههای جدی خود در بازیگری را به سالهای مدرسه نسبت داد. او در سال ۱۳۲۸ با بهمن فرسی در یک نمایش همکاری کرد و سال بعد نیز نمایشی با اقتباس از «سوءتفاهم» آلبر کامو روی صحنه برد.
او بعدتر در کلاسهای تئاتر شرکت کرد، به هنرستان هنرپیشگی رفت و با چهرههایی مانند فهیمه راستکار و بیژن مفید همدوره شد.
نصیریان همچنین از آشنایی با عبدالحسین نوشین و سپس حضور در کارگاه سرکیسیان یاد کرد؛ تجربهای که به گفته او از مهمترین دورههای آموزشی زندگی حرفهایاش بود و با شیوه بازیگری استانیسلاوسکی آشنا شد.
نصیریان از همکاری با سرکیسیان به عنوان یکی از تأثیرگذارترین تجربههای دوران جوانی خود نام برد. او گفت یک سال روی یک نمایش کار کردند و اگرچه امکان اجرای آن اثر فراهم نشد، اما همان دوره برای اعضای گروه مانند یک کارگاه جدی بازیگری و تئاتر بود.
او همچنین از ارتباط این هنرمند با روشنفکران و نویسندگان آن دوره یاد کرد و گفت همین ارتباطها به شکلگیری نگاه فرهنگی نسل تازه هنرمندان کمک میکرد.
نصیریان با اشاره به توصیه برخی روشنفکران آن دوره برای توجه بیشتر به نمایش ایرانی، گفت همین موضوع باعث شد به فرهنگ نمایشی ایران بیشتر توجه کند.
او درباره نگارش نمایش «سیاه» نیز توضیح داد که در آن زمان فضای فکری جامعه نسبت به سیاهبازی چندان مثبت نبود، اما پس از مشورت با فرخ غفاری تصمیم گرفت این مسیر را ادامه دهد.
با شکلگیری تلویزیون ایران، گروههای مختلف تئاتری تشکیل شدند و نصیریان نیز در این جریان حضور داشت. او توضیح داد که در آن سالها نمایشها به صورت زنده و بدون امکان ضبط اجرا میشدند و بازیگران باید ماهانه یک نمایش کوتاه برای پخش آماده میکردند.
به گفته او، این تجربه نقش مهمی در شکلگیری نسل تازهای از بازیگران و کارگردانان تلویزیونی داشت.
نصیریان درباره آشنایی خود با عزتالله انتظامی نیز گفت این بازیگر پس از بازگشت از آلمان به گروه آنها پیوست و همکاری میان آنها آغاز شد.
او ورود خود به سینما را با فیلم «گاو» به کارگردانی داریوش مهرجویی مرتبط دانست؛ فیلمی که به گفته نصیریان، نخستین تجربه سینمایی او بود و در جریان ساخت آن نکات بسیاری درباره بازی مقابل دوربین، نور، لنز و زبان سینما آموخت.
نصیریان «گاو» را یکی از نقاط مهم تحول سینمای ایران دانست و از مهرجویی به عنوان یکی از هنرمندانی یاد کرد که در شکلگیری سینمای نوین ایران نقش داشتند.
این بازیگر پیشکسوت درباره برخی نقشهای ماندگار خود نیز صحبت کرد و گفت همیشه شخصیتهای ایرانی و زندگی واقعی مردم برایش اهمیت داشتهاند.
او با اشاره به آثاری مانند «شیر سنگی» و «ناخدا خورشید» گفت شخصیتهایی مانند «مشاسلام» و «دلال» برایش جذاب بودند، زیرا ریشه در مردم و زندگی واقعی جامعه داشتند.
نصیریان تأکید کرد هنرمند برای خلق چنین شخصیتهایی باید هم مطالعه داشته باشد و هم زندگی مردم را از نزدیک بشناسد.
نصیریان در بخش دیگری از گفتوگو با انتقاد از شرایط فعلی سینما و تلویزیون گفت در سالهای نخست پس از انقلاب، تولید آثار با دقت و وسواس بیشتری انجام میشد، اما به مرور این حساسیت کاهش پیدا کرده است.
او با اشاره به برخی سریالها و فیلمهای موفق گذشته، از جمله «هزاردستان»، «سربداران»، «میوه ممنوعه» و «امام علی(ع)»، گفت امروز آثار خلاقانه کمتری تولید میشود.
این بازیگر پیشکسوت تأکید کرد هنر به خلاقیت و آزادی عمل نیاز دارد و نهادهای دولتی باید به جای مانعتراشی، زیرساختهای لازم را فراهم کنند.
یکی از صریحترین بخشهای صحبتهای علی نصیریان به وضعیت سالنهای تئاتر اختصاص داشت.
او با اشاره به اجاره برخی سالنهای دولتی به گروههای نمایشی گفت: این شیوه برخلاف مفهوم حمایت است، زیرا امکانات عمومی به جای آنکه در اختیار جوانان و گروههای خلاق قرار گیرد، به شکل تجاری واگذار میشود.
نصیریان تأکید کرد جوانان بااستعداد به فضای تمرین و اجرا نیاز دارند و فرهنگسراها و سالنهای عمومی میتوانند چنین امکانی را برای آنها فراهم کنند.
این هنرمند پیشکسوت، خودآموزی را یکی از مهمترین راههای رشد هنرمندان جوان دانست.
او از محافل فرهنگی و هنری گذشته یاد کرد و گفت جوانان آن دوره با مطالعه، گفتوگو، حضور در محافل ادبی و تماشای آثار هنری مسیر خود را پیدا میکردند.
نصیریان تأکید کرد هنرمند باید مطالعه کند، تحقیق کند، شخصیتهای داستانی را بشناسد و برای هر نقش زمان بگذارد.
نصیریان درباره دشواری بازیگری گفت این حرفه نیازمند تمرین مداوم، شناخت شخصیت و کار عمیق روی خود است.
او با نقل قولی از یک نویسنده خارجی، بازیگری را پس از کار معدن یکی از سختترین حرفهها دانست و به جوانان توصیه کرد این شغل را ساده نگیرند.
در پایان این گفتوگو، زندگی علی نصیریان از سوی هوش مصنوعی به داستان «پیرمرد و دریا» اثر ارنست همینگوی تشبیه شد.
نصیریان نیز با استقبال از این انتخاب، داستان را روایتی زیبا از تلاش، سختی و غلبه بر بدشانسی دانست.
او گفت از اینکه این گفتوگو در فضایی مانند کتابخانه انجام شده، خوشحال است و تأکید کرد که کتاب و مطالعه همواره جایگاه ویژهای در زندگیاش داشته است.
