یدالله رؤیایی؛ شاعرِ شعر حجمبارسلونا به رکورد منفی دفاعی خود در لیگ قهرمانان ادامه داداحمدرضا احمدی؛ شاعر تصویر و خیالمحمدرضا شفیعی کدکنی؛ از سنت ادبی تا شعر معاصرحسین چوپان؛ پایان یک عمر تلاش برای کشتی خوزستانهوشنگ مرادی کرمانی؛ راوی زندگی ساده مردم + عکسبزرگ علوی؛ نویسنده «چشمهایش»ابراهیم گلستان؛ میان کلمه و تصویر + عکسغلامحسین ساعدی؛ نویسنده «عزاداران بَیَل»طاهره صفارزاده؛ چهرهای در شعر معاصر ایرانپرویز تناولی؛ هنرمند «هیچ» + عکسستارههایی که رئال مادرید برای ساختن تیم آینده زیر نظر دارد
یه گزارش ویدئوخبر، احمدرضا احمدی، شاعر و نویسنده معاصر ایرانی، ۳۰ اردیبهشت ۱۳۲۰ در کرمان متولد شد. او از چهره‌های مهم جریان «موج نو» در شعر فارسی بود و در بیش از شش دهه فعالیت ادبی، علاوه بر شعر بزرگسال، در حوزه ادبیات کودک و نوجوان نیز آثار متعددی خلق کرد. همکاری طولانی‌مدت او با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نیز بخش مهمی از کارنامه فرهنگی او را شکل داد.
احمدرضا احمدی دوران نوجوانی خود را در تهران گذراند و فعالیت ادبی‌اش را در دوره‌ای آغاز کرد که شعر فارسی در حال تجربه تغییرات گسترده‌ای در زبان، فرم و نگاه به جهان بود. او در کنار شاعران هم‌نسل خود به دنبال تجربه شیوه‌های تازه‌ای برای بیان احساس، تصویر و اندیشه بود و از برخی الگوهای تثبیت‌شده شعر فاصله گرفت.
احمدی در سال ۱۳۴۳ همراه با گروهی از شاعران هم‌نسل خود در شکل‌گیری جریان شعری «موج نو» نقش داشت. این جریان بر تجربه‌های تازه در زبان و ساختار شعر تأکید می‌کرد و می‌کوشید امکانات جدیدی برای بیان شاعرانه ایجاد کند. احمدی بعدها مسیر شخصی خود را در شعر ادامه داد و به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های این جریان تبدیل شد.
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شعر احمدرضا احمدی، توجه به تصویر و تداعی است. در بسیاری از شعرهای او، تصاویر لزوماً بر اساس یک روایت خطی به یکدیگر متصل نمی‌شوند. اشیا، خاطرات، طبیعت و اتفاق‌های روزمره در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و فضایی می‌سازند که بیش از روایت مستقیم، به تجربه ذهنی و عاطفی شاعر نزدیک است.
زبان شعر احمدی در ظاهر ساده و کم‌پیرایه است، اما این سادگی به معنای ساده بودن جهان شعر او نیست. او با کنار هم قرار دادن تصاویر و واژه‌هایی که گاهی ارتباط مستقیم و منطقی با یکدیگر ندارند، فضایی خیال‌انگیز ایجاد می‌کند و خواننده را در ساختن معنای شعر سهیم می‌کند.
خاطره، عشق، تنهایی، طبیعت، مرگ و گذر زمان از جمله موضوعاتی هستند که در دوره‌های مختلف شاعری احمدی تکرار شده‌اند. در آثار او، اتفاق‌های عادی زندگی روزمره نیز می‌توانند از طریق تصویر و خیال به تجربه‌ای شاعرانه تبدیل شوند.
فعالیت احمدی تنها به شعر بزرگسال محدود نبود. او در زمینه ادبیات کودک نیز آثار متعددی نوشت و بخشی از زبان و جهان شاعرانه خود را به مخاطبان کودک منتقل کرد. «من حرفی دارم که فقط شما بچه‌ها باور می‌کنید» از آثار شناخته‌شده او در این حوزه است که در ارتباط با فعالیت‌های ادبی کانون پرورش فکری منتشر شد.
در آثار کودک احمدی نیز تخیل و تصویر اهمیت زیادی دارند. او تلاش می‌کرد به جای ساده‌سازی بیش از حد زبان برای کودکان، از ظرفیت خیال و نگاه متفاوت آنها به جهان استفاده کند و ادبیاتی متناسب با تجربه ذهنی کودک شکل دهد.
ارتباط احمدرضا احمدی با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان یکی از مهم‌ترین بخش‌های فعالیت حرفه‌ای او بود. او در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ در این نهاد فرهنگی فعالیت داشت و در سال ۱۳۵۰ مسئول بخش تولید صدا و موسیقی کانون شد.
فعالیت او در این بخش تنها به تولید آثار ادبی محدود نمی‌شد. احمدی با گروهی از همکاران خود در تولید مجموعه‌های صوتی مرتبط با موسیقی ایرانی، صدای شاعران، موسیقی کودکان و آثار آهنگسازان همکاری داشت. تولید کتاب‌های صوتی و دیگر آثار شنیداری برای کودکان و نوجوانان نیز بخشی از فعالیت‌های این دوره بود.
این تجربه، ارتباط احمدی با حوزه‌های مختلف هنر را گسترش داد. همکاری با شاعران، نویسندگان، تصویرگران، فیلم‌سازان و موسیقی‌دانان باعث شد فعالیت فرهنگی او در فضایی میان‌رشته‌ای شکل بگیرد؛ فضایی که ادبیات را در ارتباط با تصویر، موسیقی، صدا و سینما قرار می‌داد.
ارتباط احمدی با هنرهای دیگر یکی از ویژگی‌های قابل توجه کارنامه اوست. آثار او در کنار تصویرگری هنرمندان مختلف منتشر شد و برخی نوشته‌هایش نیز با موسیقی و تولیدات صوتی همراه شدند. تجربه او در کانون نشان می‌دهد که نگاهش به ادبیات تنها به متن مکتوب محدود نبود و صدا و موسیقی را نیز بخشی از تجربه ادبی می‌دانست.
این نگاه چندوجهی به هنر، به‌ویژه در فعالیت‌های فرهنگی کانون، امکان ارتباط ادبیات کودک با دیگر هنرها را فراهم کرد و احمدی نیز در شکل‌گیری بخشی از این تجربه فرهنگی نقش داشت.
احمدرضا احمدی در سال‌های بعد همچنان به شعر و ادبیات کودک پرداخت و آثار متعددی منتشر کرد. اگرچه زبان و شیوه بیان او در دوره‌های مختلف دستخوش تغییراتی شد، عناصری مانند خاطره، خیال، تنهایی، عشق و گذر زمان همچنان در آثارش حضور داشتند.
احمدرضا احمدی سرانجام ۲۰ تیر ۱۴۰۲ در تهران درگذشت. میراث او تنها به مجموعه‌های شعری‌اش محدود نمی‌شود؛ فعالیت گسترده‌اش در حوزه ادبیات کودک و حضور مؤثرش در کانون پرورش فکری نیز بخش مهمی از جایگاه فرهنگی او را تشکیل می‌دهد.
اهمیت احمدرضا احمدی را می‌توان در تجربه‌ای جست‌وجو کرد که میان شعر نو، ادبیات کودک، تصویر، صدا، موسیقی و خیال شکل گرفت. او از شاعرانی بود که تلاش کرد شعر را از روایت مستقیم فاصله دهد و امکانات تازه‌ای برای تصویر و تداعی ایجاد کند.
در سوی دیگر، فعالیت او در کانون پرورش فکری نشان داد که همین نگاه شاعرانه می‌تواند در ارتباط با جهان کودکان نیز به زبانی مستقل و خیال‌پردازانه تبدیل شود. به همین دلیل، نام احمدرضا احمدی هم در تاریخ شعر معاصر ایران و هم در شکل‌گیری بخشی از ادبیات و تولیدات فرهنگی کودک و نوجوان ماندگار شده است.
