احمد دامود؛ استاد آرام تئاتر که بیشتر از شهرت، به آموزش فکر میکردنباید حرمت هنرمندان آسیب ببیندطلای آسیا بر گردن ناهید کیانیواکنش فلیک به احتمال بازگشت مورینیو به رئالنخل طلای کن ۲۰۲۶ به «فیورد» رسیدادامه نمایشگاههای هنری از ماه گذشته در گالریهای تهران و شهرستانهاحذف مبینا نعمتزاده و دیگر نمایندگان ایران؛ صعود حاجموسایی به نیمهنهاییرقابت فشرده برای نخل طلای کن؛ از اصغر فرهادی تا آلمودواراولگا توکارچوک افق خلاقیت نویسندگان را گسترش داداز تهران تا اصفهان؛ گالریها میزبان نمایشگاههای تازه شدندسرپرست تیم ملی از آخرین وضعیت ویزا، بازیهای تدارکاتی و شرایط بازیکنان گفتپرسپولیس از سهراب بختیاریزاده شکایت میکند
به گزارش ویدئوخبر، نام احمد دامود برای بسیاری از اهالی تئاتر و دانشجویان هنر، بیش از هر چیز با پژوهش، آموزش و کلاسهای دانشگاهی گره خورده است؛ چهرهای کمحاشیه و آرام که سالها در فضای آکادمیک تئاتر ایران حضوری تاثیرگذار داشت، اما پیش از آن، سالهای طولانی را روی صحنه تئاتر بهعنوان بازیگر و کارگردان سپری کرده بود.
او از نخستین دانشجویان دانشکده هنرهای دراماتیک ایران بود؛ مرکزی که نقش مهمی در شکلگیری آموزش مدرن تئاتر در ایران داشت و بسیاری از چهرههای مهم هنر نمایش از دل آن بیرون آمدند.
احمد دامود پس از پایان تحصیلاتش، فعالیت حرفهای خود را در تئاتر آغاز کرد و در دهههای ۴۰ و ۵۰ خورشیدی بهعنوان بازیگر و کارگردان در اجرای آثار ایرانی و خارجی حضور داشت.
او نمایشهایی از نویسندگان مطرح جهان و ایران را روی صحنه برد و در بخشی از این آثار نیز به ایفای نقش پرداخت. همکاری با گروه تئاتر «آناهیتا» و حضور در آثار مصطفی و مهین اسکویی، از مهمترین بخشهای کارنامه هنری او به شمار میرود.
دامود در نمایشهایی چون «تراموایی به نام هوس»، «هیاهوی بسیار برای هیچ» و «روباههای کوچک» بازی کرد و در کنار آن، کارگردانی آثاری از بهرام بیضایی، محسن یلفانی و دیگر نمایشنامهنویسان ایرانی را برعهده داشت.
پس از انقلاب، احمد دامود مدتی ایران را ترک کرد و در آمریکا به ادامه تحصیل پرداخت. او در این دوره موفق شد مدارک دانشگاهی خود را در حوزه سینما، تلویزیون و آموزش تئاتر دریافت کند.
در همین سالها، دو فیلم کوتاه مستند نیز ساخت؛ آثاری که هرچند کمتر دیده شدند، اما بخشی از تجربههای هنری او در دوران مهاجرت را شکل دادند.
دامود در اوایل دهه ۷۰ به ایران بازگشت و از آن زمان، بیش از گذشته بر تدریس، پژوهش و نگارش متمرکز شد.
برای بسیاری از دانشجویان تئاتر، احمد دامود بیش از آنکه یک بازیگر یا کارگردان باشد، استادی آرام، دقیق و تاثیرگذار بود.
او سالها در دانشگاه تدریس کرد و با ترجمه و تالیف کتابهای تخصصی، سهم مهمی در آموزش تئاتر آکادمیک ایران داشت. کتابهایی درباره بازیگری، کارگردانی و فرآیند خلاقیت هنری، بخشی از میراث مکتوب او برای نسلهای بعدی تئاتر ایران محسوب میشوند.
برخلاف بسیاری از چهرههای شناختهشده هنر، احمد دامود کمتر اهل حضور رسانهای و گفتوگوهای پرحاشیه بود. او ترجیح میداد بیشتر در فضای آموزش و پژوهش فعالیت کند و کمتر در مرکز توجه قرار گیرد.
همین ویژگی باعث شد اگرچه نسلهای جدید شاید آثار اجرایی او را کمتر دیده باشند، اما نامش همچنان در میان دانشجویان و اهالی تئاتر با احترام و اعتبار همراه باشد.
احمد دامود در روزهای پایانی سال ۱۴۰۱ درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد؛ هنرمندی که بخش مهمی از عمر خود را صرف آموزش، پژوهش و پرورش نسلهای تازه تئاتر ایران کرد.
