به گزارش ویدئوخبر، چند روزی از درگذشت آذر عظیما، خواننده پیشکسوت موسیقی ایرانی، میگذرد؛ هنرمندی که صدایش در کنار آثار ماندگار رادیو ایران و برنامه «گلها» برای همیشه در حافظه موسیقی کشور ثبت شده است. او در ۲ تیر ۱۴۰۵ و در ۹۹ سالگی در اصفهان، زادگاهش، چشم از جهان فروبست.
آذرمیدخت عظیما سراجپور که بیشتر با نام آذر عظیما شناخته میشد، متولد ۲۰ آذر ۱۳۰۶ در اصفهان بود. فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۳۳ با رادیو ایران آغاز کرد و در مدت کوتاهی به یکی از چهرههای شناختهشده موسیقی ایرانی تبدیل شد.
یکی از مهمترین نقاط عطف زندگی هنری او، حضور در نخستین برنامههای مجموعه ماندگار «گلها» بود. آذر عظیما از نخستین خوانندگانی بود که در این مجموعه به اجرای آواز پرداخت و اولین برنامه «یک شاخه گل» را با اثری از ابوالحسن صبا، شعری از ابوالحسن ورزی و همراهی سنتور فرامرز پایور اجرا کرد؛ اجرایی که در تاریخ موسیقی رادیویی ایران جایگاهی ویژه دارد.
همکاری با استادان برجسته موسیقی، بخش مهمی از کارنامه هنری او را تشکیل میدهد. عظیما در کنار آهنگسازان و نوازندگان نامداری فعالیت کرد و از جمله شناختهشدهترین آثارش، اجرای قطعه «راه شیراز» با ارکستر فارابی به رهبری همسرش، مرتضی حنانه، آهنگساز و رهبر برجسته ارکستر، است؛ اثری که همچنان از نمونههای ارزشمند موسیقی ارکسترال ایرانی به شمار میرود.
او همچنین با اجرای موسیقیهای محلی در برنامه «گلهای صحرایی»، نقش مهمی در معرفی و حفظ بخشی از موسیقی نواحی ایران ایفا کرد. بسیاری از پژوهشگران موسیقی، آذر عظیما را نخستین بانوی آوازهخوان اصفهان میدانند؛ هنرمندی که راه را برای حضور پررنگتر زنان در عرصه موسیقی کلاسیک ایرانی هموار کرد.
اگرچه شمار آثار ضبطشده او در مقایسه با برخی همنسلانش محدود است، اما کیفیت همکاریهایش با بزرگان موسیقی و حضور در مهمترین برنامههای موسیقایی رادیو، جایگاه ویژهای برای او در تاریخ موسیقی معاصر ایران رقم زده است.
درگذشت آذر عظیما در ۹۹ سالگی، پایان زندگی یکی از آخرین بازماندگان نسل طلایی موسیقی رادیویی ایران بود؛ نسلی که با تکیه بر دانش موسیقی، شعر فاخر و همکاری با برجستهترین آهنگسازان و نوازندگان، آثاری ماندگار برای فرهنگ و هنر ایران به یادگار گذاشت.
اکنون، چند روز پس از خاموش شدن این صدای ماندگار، میراث هنری آذر عظیما همچنان در آرشیو برنامه «گلها»، اجراهای رادیویی و خاطره دوستداران موسیقی اصیل ایرانی زنده است؛ میراثی که نشان میدهد او نهتنها یک خواننده، بلکه بخشی از تاریخ موسیقی معاصر ایران بود.