سینمای الکس پس از ۳۵ سال با اکران «اودیسه» دوباره جان گرفتروز خبرنگار یادآور مسئولیتی فراتر از نوشتنکتیبههای ۶۰۰ ساله فارسی در هند شناسایی شدمحسن وزیریمقدم؛ هنرمندی که شن را به زبان نقاشی مدرن ایران تبدیل کردهنریک مجنونیان چگونه به مرجع آموزش و حفاظت محیط زیست ایران تبدیل شد؟اگر «ارباب حلقهها» را دوست دارید، این ۴ کتاب را از دست ندهیدمرز میان هنر و واقعیتهوش مصنوعی به شناسایی آثار هنری غارتشده توسط نازیها کمک میکندرودری رئال مادرید را به بارسلونا ترجیح میدهدآیا تبلیغات جدید شهری به زبان فارسی آسیب میزند؟برنامه استعدادیابی خوانندگی «صحنه» با اجرای فرزاد فرزین۶ کنسرت مرداد و شهریور در تهران برگزار میشود
به گزارش ویدئوخبر، پژوهشی میدانی از سوی یکی از اعضای هیأت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی، ابعاد تازهای از حضور و ماندگاری کتیبههای فارسی در شهر بیدر هند را آشکار کرده است. این پژوهش نشان میدهد که حمایت سلاطین بهمنی از خاندان شاه نعمتالله ولی، زمینه شکلگیری یکی از ارزشمندترین مجموعههای کتیبههای فارسی در شبهقاره هند را فراهم کرده است؛ آثاری که پس از حدود ۶۰۰ سال همچنان پابرجا هستند.
بررسیهای تاریخی نشان میدهد سلطان شهابالدین احمدشاه ولی بهمنی به دلیل ارادت فراوان به شاه نعمتالله ولی، از او دعوت کرد تا به هندوستان سفر کند، اما این دعوت پذیرفته نشد. در ادامه، میرزا نورالله، نوه شاه نعمتالله ولی، راهی هند شد و با استقبال باشکوه سلطان روبهرو شد. به دستور احمدشاه، در محل ورود او مسجد و آبادیای با نام نعمتآباد ساخته شد و میرزا نورالله نیز لقب ملکالمشایخ را دریافت کرد.
پس از درگذشت شاه نعمتالله ولی، احمدشاه بهمنی هزینه ساخت آرامگاه و گنبدی باشکوه برای او در ماهان را تأمین کرد. کتیبه این بنا با نام و تاریخ ساخت، پس از گذشت حدود شش قرن همچنان در کرمان باقی مانده است.
خلیلالله، فرزند شاه نعمتالله ولی، نیز در دوره حکومت علاءالدین بهمنی به هند رفت و در سال ۸۶۰ هجری قمری در شهر بیدر درگذشت. آرامگاه او که در مجموعه خلیلیه قرار دارد، دارای کتیبهای نفیس به خط مغیث شیرازی است.
پژوهشها همچنین نشان میدهد شهر بیدر میزبان مجموعهای ارزشمند از کتیبههای فارسی و عربی است که آثار خوشنویسان برجستهای همچون مغیثالدین شیرازی، شکرالله قزوینی و ملاشرفالدین مازندرانی را در خود جای داده است. این کتیبهها در آرامگاه پادشاهان بهمنی، مقبره شاه خلیلالله، ارگ بیدر و آرامگاه برخی از پادشاهان بریدشاهی دیده میشوند و از برجستهترین نمونههای خوشنویسی فارسی در هند به شمار میروند.
پژوهشگران معتقدند حمایت و ارادت پادشاهان جنوب هند به خاندان شاه نعمتالله ولی، نقش مهمی در گسترش زبان، شعر و ادبیات فارسی در هندوستان طی چندین قرن داشته است.
